คนเหงาคนหนึ่ง ในค่ำคืนเหน็บหนาว
ยืนมองดาวอยู่เพียงลำพัง มีแค่น้ำตา
มีแค่ภาพความหลัง คืนนี้มันช่างยาวนาน
อ้อมกอดของเธอ คงไม่มีวันกลับคืนแล้วใช่ไหม
รักเธอแค่ไหน แต่สุดท้ายต้องพรากกัน
หัวใจที่ว่างเปล่า คืนเหงามันช่างเดียวดาย
ต้องทนฝันร้าย ฝังใจแค่ภาพเก่าๆ
เมื่อไหร่จะเช้า เมื่อไหร่ที่ใจจะลืม
คำว่าลาก่อนตอนที่เราจากกัน เธอแค่เอ่ยออกมาเบาๆ
ฟังทั้งน้ำตา ฟังด้วยใจปวดร้าว จะให้ลืมได้ยังไง
หัวใจที่ว่างเปล่า คืนเหงามันช่างเดียวดาย
ต้องทนฝันร้าย ฝังใจแค่ภาพเก่าๆ
เมื่อไหร่จะเช้า เมื่อไหร่ที่ใจฉันจะลืม
.. อยากจะลืมเธอ แต่จะเมื่อไหร่ไม่รู้ ..
**
