“Full House & A Very Long Engagement” กรกฎาคม 27, 2008

เอาของเก่ามาเล่าใหม่..(เคยเขียนไว้อีกบ้านนึง..นานแล้วค่ะ..มีปรับแก้นิดหน่อยตามกาลเวลา) หลังจากหยุดหลายวัน ก็เลยได้ดู Full House แบบม้วนเดียวจบ คือตั้งแต่ DVD แผ่นแรกจนจบเรื่องจำนวน 14 แผ่น อุอุ นั่งดู นอนดูกันแบบตื่นมาคนแถวบ้านทักผิดว่าเป็นคนเกาหลี แบบว่า..หน้าเป็นคนเกาหลี ไปพักนึง..(อิอิ..รับไม่ได้ก็รีบอ่านผ่านๆปายย นะ) (เพิ่งรู้ว่า “Rain” ก้น่ารักดีเหมือนกันเนอะ โดยเฉพาะตอนที่ตาตี่ๆมาประกบเป็นเส้นเดียวกัน พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากนั่น..วี๊ดวิ้วววว (เด็กๆไม่ควรเอาอย่างนะคะ)) ชอบประโยค ตอนสุดท้ายของเรื่อง มากเลยที่พระเอกบอกนางเอกว่า.. “ผมรักคุณ รักมากเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่ง จะสามารถรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ “ แบบว่า..เลยมีคำถามขึ้นมาว่า..คน คนนึงจะ “รัก” คนอีกคนได้มากแค่ไหนกันนะ..แล้วก็เลยนึกถึงหนังอีกเรื่องนึง ขึ้นมา เรื่อง “A Very Long Engagement” ผู้กำกับจากเรื่อง Amelie ค่ะ ในเรื่องนี้ เธอเล่นบทเป็นคนขาพิการ พบรักกับชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทแถวบ้าน แบบว่ารักกันมากกกก..เป็นเพื่อนกันมานาน ถึงนางเอกจะขาไม่ดี พระเอกก็ยังร้ากกก.. (ฉากโรแมนติกที่ต้องการแสดงให้เห็นความรักระหว่างคนทั้งสอง บนหอคอยยังติดตาอยู่เลย..อิอิ..) และทั้งคู่ได้หมั้นหมายกันไว้แล้ว วันหนึ่ง..ฝ่ายชายถูกเกณฑ์ทหารไปรบ โดยทิ้งเงือ่นงำบางอย่างให้คนดูสงสัย ทีนี้..หลังสงครามสงบลง ก็มีข่าวไปที่บ้านนางเอกว่า..พระเอกตายแล้ว..แต่.. นางเอกหาสิ้นหวังไม่.. เนื่องจากไม่มีผู้ใดพบศพเค้า..หล่อนพยายามทำทุกวิถีทาง.. เพื่อหาคนอ้างอิง..ใครก็ได้ที่เห็นคู่หมั้นของเธอได้ตายไปต่อหน้าต่อตา..แต่ก็ไม่มีใครเห็น!! มีแต่คนบอกต่างๆนาๆ ว่าเห็นเค้าในตอนไหน หรือ ช่วงไหนของสงครามบ้าง   นางเอกใช้ความพยายาม..ค้นหาพระเอกเป็นแรมปี.. ในที่สุด..พระเจ้าก็เข้าข้างเธอ..เธอได้พบชายคนรัก..ซึ่งถูกช่วยเหลือและเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านหลังนึง..แต่ว่าเค้าก็ได้สูญเสียความทรงจำไป..เมื่อเค้าเจอกับเธออีกครั้ง..เค้ากลับจำเธอได้ว่าเธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเค้า.. เอาเรื่อง”ความรัก” อันมากมายของผู้ชายหนึ่งคน กับผู้หญิงอีกหนึ่งคนมาเล่าสู่กันฟังนะคะ บางทีดูหนังแล้วก็มานึกว่าเฮ้อ.. เรื่องโรแมนติก แบบนี้ จะเกิดขึ้นกับชีวิต เราบ้างมั้ยน้อ.. บางทีอ่านนิยาย หรือ นวนิยาย หรือ เรื่องราวความรัก แบบที่ว่า รักกันชั่วนิรันดร์.. ชั้นมีเธอคนเดียวเท่านั้น.. ยังมีอยู่มั้ย บนโลกใบนี้ ในสังคมยุคโลกาภิวัฒน์ แบบนี้ มีใครบ้างที่ไม่เคยนอกใจแฟนตัวเอง..ไม่เคยเผลอใจไปกับคนอื่น.. (จะว่าเฉพาะผู้ชายก็ไม่ได้เนอะ..เพราะผู้หญิงสมัยนี้ก็..อันนี้ไม่ระบุนะคะ) น่าคิดนะคะ..ว่าทำไม..ศีลธรรมในใจคนเรามันหายไปไหนกันหมด มีเหมือนกันนะคะที่บางที่เราดั๊นทะลึ่งไปชอบคนที่เค้ามีแฟนแล้ว.. แทนที่คนใกล้ชิดจะบอกว่าอย่าไปยุ่งเลย..มันบาป..ระวังจะคืนสนอง กลับบอกว่า ไปแย่งเลย..จะได้รู้ว่าใครแน่กว่าใคร.. อ่ะน่ะ..ไม่กล้าหรอกค่ะ.. เรื่อง “ดาบนั้นคืนสนอง” เนี่ย..เจอมานักต่อนักแล้ว จะด้วยเหตุผลกลใดของธรรมชาติ ไม่อาจทราบได้ รู้แต่ว่าการกระทำใดๆก็ตามของเรา..ย่อมก็ให้เกิดผลบางอย่าง ไม่ว่าจะดี หรือ เลว บางทีมันก็ย้อนกลับมาหาเราโดยที่เราเองก็ไม่รู้หรอกว่า ผลของการกระทำนั้นมันจะกลับคืนมาอย่างไร..