~ I have tried to write Love Letter from a Lady that has interleave knowledge of something..Enjoy my lovely wording on this catagory ~
2.12.07
ว่ากันว่า..
ความรักมักทำให้เราเป็นกวี..
ความรักมักทำให้เราเป็นนักเขียน..
และความรัก..มักทำให้ผู้คนมีแรงบันดาลใจในการทำสิ่งต่างๆ
ความรักมักทำให้เราเป็นกวี..
ความรักมักทำให้เราเป็นนักเขียน..
และความรัก..มักทำให้ผู้คนมีแรงบันดาลใจในการทำสิ่งต่างๆ
อันนี้ก็ท่าว่าจะเป็นความจริงอยู่ไม่น้อย..
กาลครั้งหนึ่ง.. นานมาแล้ว สมัยที่ยังถูกบังคับให้นุ่งกระโปรงไปโรงเรียน หรือ มหาวิทยาลัย
สมัยนั้น ได้เขียนบทกลอน..บทความ..ต่างๆไว้มากมาย..
ราวกับว่ามีความรักแจกจ่ายให้ผู้คนไม่รู้จบ.. จนผ่านล่วงเลยวัยไปตามกาลเวลา..
ความเป็น Romantic Love หรือ Dream Love แบบสมัยก่อนมันหายไปไหนหมดนะ
ที่จริงก็ไม่เชิงว่าหายไปหรอกเนอะ.. เพียงแต่เปลี่ยนรูปไป.. กลายเป็น My Space ขึ้นมาตามสมัยนิยม..
แต่ก็ไม่เหมือนเดิมทีเดียวเพราะว่าเขียนกึ่งๆ diary และ อารัมพบทกับชีวิตมากกว่า
ไอ้ที่อยากจะเขียนโคลงกลอนแบบเหมือนเมื่อก่อน..ก็คงอ้างได้คำเดียวว่า..ไม่มีเวลา..
เหมือนๆกับว่า..งานที่ทำอยู่ทุกวันนี้เอาความฝัน..เอาความหวาน ความอบอุ่นและละเมียดละไมไปจากชีวิต
จนกระทั่งวันหนึ่ง..คนบางคน..เรืองราวบางเรื่อง..ที่ไม่เคยคิดว่าจะเข้ามามีความสำคัญในชีวิต
ได้จุดประกายให้..มีความฝันเป็นของตัวเอง.. ได้จุดประกายให้..กลับมาจับปากกาเขียนหนังสือ บทความ และเป็นกวี..อีกครั้ง
ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า..ชีวิตไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย..ไปกว่า หาความสุขให้กับตัวเอง..คนรอบข้างที่เรารัก..และรักเรา
เหมือนกับที่พระท่านหนึ่งว่าไว้.. อยากจะรักใครก็รีบรัก.. อยากจะบอกอะไรใครก็รีบบอก..
ตอนนี้มีโอกาสได้ดูแลพ่อกับแม่ก็ควรจะรีบดูแล.. อยากจะไปไหน..ทำอะไรก็รีบทำ..
เมื่อแก่ตัวไปอยากจะไปไหนทำอะไรก็อาจจะไปไม่ไหว เงินทองมีมากมายเก็บไว้ทำไม..
ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งอาจจะไม่ได้ใช้ เมื่อวานเป็นอะไรไม่รู้.. พรุ่งนี้จะเป็นอะไรก็ไม่กำหนด
รู้แต่เพียงว่าปัจจุบันทำอะไร เป็นใครทำดีแค่ไหน ก็เพียงพอ..
ขอบคุณ.. พ่อและแม่ที่ให้กำเนิด ขอบคุณ.. พี่ๆน้องๆ ที่ทำให้ชีวิตไม่น่าเบื่อ ขอบคุณ.. ปู่ย่าตายาย ลุงป้าน้าอา
ที่ดูแลกันมาจนเติบใหญ่ สนิทบ้างไม่สนิทบ้างแต่ก็ดีใจ
ขอบคุณ.. ครูบาอาจารย์ที่ประสิทธิ์ประสาทวิชากันมาตั้งแต่อนุบาล จนกระทั่งได้ปริญญามา 2 ใบ
ขอบคุณ.. พระภิกษุสงฆ์ พระภิกษุณี เณร ชี โยคี หลวงตา หลวงพี่ หลวงน้า หลวงอา ทุกท่าน
ขอบคุณ.. เพื่อนๆทุกคน เพื่อนข้างบ้าน เพื่อนต่างโรงเรียน เพื่อนที่ทำงาน
เพื่อนชาวต่างประเทศ เพื่อนรุ่นพี่ เพื่อนรุ่นน้อง เพื่อนของเพื่อน ฯลฯ
ขอบคุณ.. สุนัข แมว มด ยุง แมลงสาบ ปลาทอง พลานาเรีย และสรรพสัตว์ทุกตัวที่อยู่ร่วมกัน
ขอบคุณ.. แม่ค้าในตลาด วินมอเตอร์ไซด์ คนขับแท๊กซี่ คนขายกาแฟ เด็กนั่งดริ๊ง วิทยากร คนขับรถ ฯลฯ
และทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ที่ทำให้เรียนรู้และเติบโตมาจนกระทั่งทุกวันนี้.. ใ
ครจะรักก็ดี ใครจะไม่รักหรือจะเกลียดก็ไม่เป็นไร..ที่ทำทุกสิ่งมาจนทุกวันนี้
คงไม่ใช่เพราะเรียนรู้ได้ด้วยตัวเองหรือติดตัวมาแต่กำเนิด แต่อย่างไรก็ดีใจ
ที่ได้รู้จักกันและบางคนอาจหลงลืมกันไปบ้าง..ก็ขอให้มีความสุขกันถ้วนหน้า เ
ป็นคนดี คิดถึงผู้อื่นให้มากขึ้น สังคมจะได้มีความสุขขึ้นเนอะ..
..ใครบางคนทำให้เรากลับมาเป็นนักเขียนอีกครั้ง ขอบคุณใคร และใคร และใคร!?! ต่อใครนั้น ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ใช่ใครๆ ของเรา แต่ก็ดีใจที่ได้รู้จักพบเจอคนดีๆที่จะอยู่ในความทรงจำที่ดีๆ ตลอดไป ถึงแม้ว่าชีวิตนี้..อาจจะไม่มีใครแต่มันคงจะอยู่กับเราตลอดไป..
..Please See Her Love Letter by Catagories..
